
Skigebied Stöten in Zweden, is dat een aanrader met kinderen? Daniëlle ging met TUI samen…
Naar Andorra met kinderen? Dat is volgens Leen absoluut een aanrader. Van tevoren vroeg ze zich af: ”Wat heeft dit kleine landje ons in de zomer te bieden en is het kidsproof?” Na een zonovergoten vakantie van een week kwam ze helemaal verliefd thuis en geeft ze in dit blog 4 tips voor een vakantie naar Andorra met kinderen.
De dwergstaat Andorra, officieel het Prinsdom Andorra, ligt verscholen tussen de hoogste toppen van de Pyreneeën. Dit blog staat onder categorie Spanje, maar dat is het eigenlijk niet. Andorra is namelijk een eigen staat op zich, weliswaar de kleinste van de wereld.
Dit skiparadijs meet 50 kilometer doorsnede waar het niet ontbreekt aan Yeti-bars en chalets die me zelfs tijdens een hittegolf helemaal in wintersfeer brengen. In dit blog som ik 4 tips op voor een vakantie naar Andorra met kinderen. Klaar om te bezwijken?
Andorra herbergt zeven in hout uitgesneden reuzehelden waarnaar onze twee zoontjes van 5 en 7 op zoek gaan tijdens educatieve bergwandelingen. Deze Tamarro’s zitten verscholen in de bossen en dragen zorg voor de natuur. Ik merk dat onze kleine alpinisten vergeten dat ze omhoog moeten klauteren op de slingerende bergpaden. Ze springen en dartelen over stenen in het water. We wandelen en leren over de Andorrese natuur. Wat zit dit goed in elkaar!
Onze jongens zijn meteen dolenthousiast om de Tamarro’s te gaan zoeken. Wellicht heeft het mooie boekje dat ze hebben gekregen én de beloofde beloning die wordt uitgereikt door de verschillende tourist offices er wel iets mee te maken. En geen paniek mocht je ze niet vinden: op de kaart die ik meekrijg en op Google Maps staan ze netjes aangeduid.
Aangezien we Andorra makkelijk op een halve dag kunnen doorkruisen, is het haalbaar de zeven Tamarro’s tijdens een vakantie van een week te gaan opzoeken. De Tamarro’s liggen steeds in een prachtig stukje natuur, aan een waterval of op een uitkijkpunt. Ik vind het een prima idee om de queeste naar de Tamarro’s daarom te integreren in onze dagtrips.
Tijdens de korte en haalbare wandeling lopen de jongens voorop en volgen de pijlen. Al snel zie ik een Tamarro door de takken van de bomen vrolijk opduiken. Ook de kinderen zijn door het dolle heen. We maken tijd voor de verplichte fotoshoot met hun bergheld van de dag. Ik vind het leuk om bij de Tamarro te picknicken omdat ze er gewoon nog wat willen blijven rondhangen. We blijven net zolang de jongens dat willen. Het is hun projectje in de bergen en daar zijn ze fier op!
Wil je meer informatie? Kijk dan hier op de website van Andorra.
Ik kijk naar de hellingsgraad van de wegen en daarna naar onze fietsen op het dak van de auto. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat we hier in Andorra onze tweewielers van de fietsendragers zullen halen. Echter, opnieuw doet Andorra me verbazen want er lopen wel degelijk haalbare kidsproof fietspaden langs verborgen plekjes.
Ik stippel een fietsroute van vier kilometer uit die leidt tot aan een Romeins bruggetje. Wat een parel ligt hier verscholen op een quasi recht stuk fietsweg! Voor ons jongste zoontje van 5 hebben we het follow-me systeem meegebracht. Hij haakt met zijn fiets vrolijk aan bij papa en geniet van het uitzicht. Onze 7-jarige fietst zelf en met af een letterlijk duwtje in de rug geraakt hij er.
Startpunt is de parking van Ruta del Ferro. De fietsroute ligt aan de overkant van de weg en gaat even steil omhoog. Daarna loopt een grindpad dat breed genoeg is voor 3 fietsers en niet al te steil is. Na vier kilometer stoppen we bij een idyllisch Romeins bruggetje. Tijd voor een picknick met zicht op de bergen! Voor ik er erg in heb, zitten de jongens al in het water met steentjes te spelen. De fietstocht terug is even aangenaam en eindigt opnieuw aan de parking.
Vanaf de weg, net voor we het lieflijk dorpje Arinsal in rijden, zie ik een bike&pump parc liggen. Ik stel voor dat we hier even stoppen voor een ijsje en daar zeggen de inzittenden natuurlijk geen “Nee!” tegen. Ondertussen maken we kennis met de uitbater en voor ik het besef, hebben we onze kids ingeschreven voor een fietsinitiatie van een uurtje. Wat vindt iedereen dit spannend!
Ik merk dat het een fijne manier is om te fietsen in de bergen want eerst en vooral is het uitzicht fenomenaal. We blijven bovendien weg van de steile hellingen terwijl de kinderen het gevoel krijgen dat ze echte crossers worden. Het Catalaans vormt weinig problemen omdat de instructeur al snel het woord “trappen” overneemt en “stop” is gelukkig universeel. Ik zie hoe de jongens leren hoe ze tempo moeten maken in een bocht om daarna alvast een klein beetje met de wielen van de grond te geraken. De eerste jump is al snel een feit!
Wat ik ook een pluspunt vind, is dat je hier ook vrij mag komen fietsen al zijn wij fan van de instructieles! Fietsen in een bike&pump parc vergt enkele technieken. Ik ben blij dat de jongens daardoor al snel wat succeservaringen boeken. Dit bike&pump parc is zelfs toegankelijk voor de allerkleinsten. Zo zie ik een kindje van een jaar of 2 op zijn loopfietsje mee de pump track bedwingen. Dit is het zoveelste kidsparadijs op grote hoogte!
Andorra mag enkele van de hoogste pieken van de Pyreneeën voor zijn rekening nemen. Dat betekent ook dat je er ook best wat duizelingwekkende via ferrata’s kan vinden. We hebben al een heleboel via ferrata’s onder ons tweetjes gedaan. Voor onze zoontjes van 5 en 7 jaar is het de eerste keer. Ik wil hen meenemen op een verkennende tocht voor beginners. Een veredelde versie van een wandeling met stalen kabels als optie, dat is mijn idee. Loopt dat even anders dan verwacht!
Bij gebrek aan boeken over Andorra in onze Belgische boekhandels, bezoek ik het tourist office. Ik krijg heel wat informatie over wat je in de bergen kan doen. Alle info zit bovendien mooi opgelijst in een handig boekje. Onder de rubriek ‘Via ferrata’ lees ik een zeer korte beschrijving van de routes: aantal hoogtemeters, totale afstand, tijd nodig om te stijgen en te dalen en de moeilijkheidsgraad.
Er staan enkele via ferrata’s in die beginnersniveau vereisen. Ik ga te rade bij een kantoor dat een hoogteparcours uitbaadt en bij een winkel waar je outdoormateriaal kan kopen. De via ferrata’s voor beginners zijn toegankelijk voor kleine kinderen. We trekken eropuit met gehuurde uitrusting en gebruiken ook de app die door VisitAndorra wordt aangeraden.
Belangrijk om weten: de summiere uitleg in het weliswaar interessante boekje is summier. Bovendien vind ik de mening van de zogenaamde kenners alsook de beschrijving in de app subjectief en voor interpretatie vatbaar. Zo hebben wij twee via ferrata’s gedaan en moeten besluiten dat de informatie waarover wij beschikten, onvoldoende was om de via ferrata’s als kidsproof te kunnen beschouwen.
Bovendien is de bewegwijzering soms verwarrend of ontbreekt ze gewoon. Op die manier hebben wij bijvoorbeeld een via ferrata van niveau K3 gedaan in plaats van K1. Er zijn technieken nodig waarover kinderen van die leeftijd gewoonweg niet beschikken. Ze zijn ook te klein voor de zogezegde trapjes voor kinderen. De moed die je nodig hebt, is voor een doorsnee volwassene wellicht al een heuse uitdaging.
De twee via ferrata’s die wij hebben gedaan zijn Via ferrada dels Clots de l’Aspra (Encamp) en Cruel del Noral (Ordino): echter wel de moeite waard en doenbaar. Ik geef hieronder een omschrijving van de route, want dit had ik zelf ook graag geweten.
Belangrijk: een via ferrata is een avontuur, maar niet zonder risico’s! Lees daarom het uitgebreide blog van Joke met basisinformatie over een Via Ferrata met kinderen.
De wandeling naar de start van de Via ferrada dels Clots de l’Aspra vat je het best aan vanop de parking van het skistation ‘Grandvalira Funicamp’ nabij Encamp. Tegenover dit skistation ligt de wand die je gaat beklimmen. Leuk om weten: ook ’s zomers werken de skiliften. Die wil ik straks misschien ook eventjes op. De telecabines lijken met hun majestueuze schaduw glooiend over de groene alpenweides te rollen. Een mooie start, vind je niet?
Marmotten spotten
Op naar het beginpunt van de via ferrata! We volgen het wandelpad naar beneden richting de rivier (achter de klimrots) en steken de waterpartij over via de Tibetaanse hangbrug. Dit is al een hele leuke voor de kids! Het gaat van gegibber naar luidkeels geschreeuw wanneer de constructie op en neer en van links naar rechts beweegt.
Onder de brug loopt een plezierig kabbelend riviertje waarin je ook leuk kan spelen, bijvoorbeeld met broer of zus die nog te klein is om te gaan klimmen. Na de brug doorkruisen we een graaswei en op zo’n 200 meter naar rechts na de brug staat een grote pijl die de start aangeeft. We zijn nu zo’n 20 minuten aan het wandelen.
Vanaf de pijl gaat het nog 20 minuten omhoog via een wandelpad door het gras waar je marmotten kan spotten. Ik vind dit opnieuw een leuke afleiding voor onze kleine klimmertjes. En dan zijn we nog niet eens begonnen!
Kindvriendelijke laddertjes richting de wolken
We trekken onze uitrusting aan. Ik geef de jongens nog een koekje en laat hen goed drinken. De via ferrata begint met zeer haalbare ijzeren trapjes die verticaal omhooggaan. Ik merk dat er hier en daar een trapje werd weggelaten, maar ze hebben absoluut voldoende grip op het gras of tussen de plantjes op de route. Ook voor de korte beentjes van onze vijfjarige zijn de trapjes niet te ver uit elkaar geplaatst.
Nadat we een half uur omhooggaan, vervolgt de route dwars over de bergwand. We gaan vanaf nu niet meer omhoog maar opzij. Dit maakt het al wat moeilijker omdat je simpelweg niet meer gewoon een ladder omhoog kan klauteren. Er is echter nog steeds voldoende houvast voorzien. Bovendien zijn de rotsen erg grillig waardoor ze dienstdoen als volwaardige tredes of op zijn minst grip geven. Tot op dit punt van de via ferrata, kunnen we meegaan in de omschrijving van het voor beginnende klimmers is. Zelfs voor kleine kinderen vind ik dit haalbaar!
Eens ik de bocht omga, verandert het niveau en wordt het voor kinderen (en volwassenen) die gevoelig zijn aan hoogtevrees wat uitdagender. De vertrouwde ijzeren trapjes zijn quasi verdwenen en ik hang met momenten echt boven de afgrond. Voor wie al enkele via ferrata’s op zijn palmares heeft, is dit wellicht gekend terrein. Voor kinderen zonder ervaring die bovendien op dit moment al door hun grootste energievoorraad zitten, vind ik dit te veel gevraagd.
Op dit punt van de via ferrata ben ik in aantal meters niet meer ver verwijderd van het slingerend wandelpad dat ons terug naar beneden brengt, maar daar ben ik nu natuurlijk niks mee.
Brugje of ladder
We hebben de wand zijdelings bedwongen en kunnen nu kiezen: een brugje of een ladder omhoog. De brug is een beweeglijke ketting met twee touwen boven ons hoofd als houvast. De ladder omhoog is ook een hele uitdaging. De kinderen zijn inmiddels stikop en de route over de laatste rots duwt je naar buiten. Voor dit laatste stukje duwt Jeroen de jongste wat mee omhoog terwijl ik met de oudste al geniet van het uitzicht.
Eens je boven komt, vind je een rustplekje tussen de bomen om even te bekomen van de inspanning en de emoties. Een wandelpad dat nog even stijgt om daarna de afdaling in te zetten, brengt je opnieuw in het open grasveld van daarstraks. Een blik achterom geeft de jongens een goed gevoel want wat zijn ze weer dapper geweest!
Bij de start van de via ferrata sta je letterlijk met je voeten in het water omwille van een nabijgelegen waterval. Toen wij er waren (hoogzomer) viel dat reuze mee, maar ik kan me voorstellen dat je niet met natte voeten aan de beklimming wilt beginnen.
Ik kijk omhoog en zie dat de route meteen verticaal gaat via laddertjes, wat de start aangenaam maakt. Ik vind het anderzijds erg verwarrend dat er twee laddertjes naast elkaar omhoog lopen. Nergens vind ik informatie over welke we moeten kiezen met de kinderen. Noch het boekje met alle via ferrata’s in beschreven, noch de mensen bij wie ik me had geïnformeerd, hadden dit vermeld. De app vermeldt hier ook niets. We wagen het erop de rechtse te nemen, en dat hebben we geweten!
Laddertjes richting de wolken
Gedurende een half uurtje gaat het via de laddertjes omhoog. Vervolgens loopt de route opzij via de bergwand. De ijzeren tredes staan te ver uit elkaar voor korte kinderbeentjes en bovendien moet je je aan een ketting laten hangen. Onbegonnen werk voor een kind van 5 of 7 voor wie dit allemaal nieuw is. Net op het moment dat je denkt: “Dit is toch niet voor kleine kinderen?”, zijn de handige laddertjes er weer en het leven is weer mooi op de via ferrata! We wanen ons op een stairway to heaven: laddertjes met alleen prachtige wolkenformaties boven ons.
Moedige kinderbeentjes
Echter, de bocht om gaat het opnieuw via de bergwand met een duizelingwekkende diepte onder ons. De traversé die volgt is opnieuw pittig vanwege de korte kinderbeentjes en de uitdagende vide. Wanneer we bijna aan het eind van de via ferrata zijn, is het even alle hens aan dek want de boys gewoon blokkeren. Ze zijn moe en bang, ook al zijn ze niet in gevaar want ze hangen goed vast.
Gelukkig zijn wij (nog) niet moe en dragen hen bijna de rotsen over met de nodige aanmoedigingen en pogingen om grapjes te maken. Ondertussen is het ver na de middag en brandt de zon op de bergwand. We zijn drie uur onderweg. Ik moet je niet vertellen dat de picknick na het bereiken van de top heel erg veel deugd deed en de afdaling door het bos weer moed gaf.
Gelukkig zien onze dappere klimmers het zitten om nog een via ferrata te doen, want de uitzichten, ver weg van de betreden wandelpaden zijn natuurlijk fenomenaal!
Vanaf Utrecht is Andorra circa 1325 kilometer
We hebben meer gave tips voor een gezinsvakantie in zuid-Europa. Kijk hieronder voor meer inspiratie.
Over Leen
Ik ben Leen(tje) en getrouwd met Jeroen. We hebben twee zoontjes van 7 jaar en 5 jaar. Ze delen onze liefde voor de bergen, ook al hebben we dit nooit aan hen opgedrongen (denken we 🙂). We wonen in Bierbeek, centrum België en trekken er graag op uit.
Voor we kinderen hadden hebben we veel in Azië gereisd en daar mooie trekkings gedaan in Himalaya van Nepal en India, ook beklimmingen op Indonesië bijvoorbeeld, maar evenzeer Via Ferrata’s in Italië. Onze huwelijksreis was een roadtrip door Afrika met een eendje. We hebben daar minder in bergen vertoefd, maar naast de bergen zijn we ook gewoon graag ‘onderweg’.